Terug naar augustus van het jaar 1995, de maand van de geboorte van de eerste van mijn twee dochters.

Op maandag 7 augustus, vroeg in de ochtend, was het zo ver: ik werd vader van een natuurlijk prachtige en bovendien gezonde dochter. Het was geen standaard, vlotte bevalling. Na aanvankelijk een poging thuis moesten we uiteindelijk toch naar het ziekenhuis waar mijn dochter met behulp van een vacuümpomp moest worden verlost uit een benarde situatie. En dat overigens pas nadat de dienstdoende arts haar linkersleutelbeentje had gebroken. Wat een start…

Redder in nood

Ondanks de complicaties vonden de medici het een goed idee dat moeder en kind bijna direct het ziekenhuis verlieten en thuis gingen bijkomen van een enerverende start van een mensenleven. En ik weet het nog goed; dat we op een gegeven moment die eerste dag thuis, toen de familie na een eerste kort bezoek weg was, met ons drieën op bed lagen. Twee vermoeide kakelverse ouders en een kind van nog geen dag oud. Helemaal alleen, zonder enige ervaring. Wat nu? Hoe nu verder?

Maar de volgende ochtend, na een onrustige, onwerkelijke nacht, was daar onze redder in nood; om ik denk een uur of acht stond onze kraamverzorgster op de stoep. Een jonge meid die ondanks haar leeftijd heel ervaren bleek en enorm van wanten wist. Wat een godsgeschenk! Alles leek opeens geen enkel probleem meer, voor alles werd gezorgd en ons huis is daarvoor en ook daarna nooit meer zo schoon geweest.

Leeuw

Als een leeuw stond ze voor ons in; bezoek zonder afspraak werd, na overleg met ons, resoluut buiten de deur gehouden en wie dacht dat tien minuutjes langer blijven geen probleem zou zijn, kwam van een koude kermis thuis. Nee, de moeder moest rusten en vader kon af en toe ook wel een extra uurtje op bed gebruiken. En wat ik nooit zal vergeten: de prachtige glazen vol met vers fruit die mijn vrouw iedere dag en ook ik een aantal keer van haar kregen voorgeschoteld. Met zoveel liefde en zorg gemaakt…

Nog een herinnering aan deze geweldige kraamverzorgster zijn een aantal foto’s waar ze op staat. Op eentje houdt ze, zittend in onze tuin, mijn slechts in een rompertje geklede, paar dagen oude dochter in de armen. Het was die week erg warm. Niet vreemd in augustus, maar in mijn herinnering was het zelfs heet. En, lang leve het internet, dat blijkt te kloppen: op donderdag 10 augustus, drie dagen na de bevalling was het al zo’n 29 graden; de twee dagen daarna liep de temperatuur in Nederland zelfs op naar ruim 31 graden!

Kees de jongen

Na een ruime week was het echter over met dit alles en vertrok zij naar een volgend jong gezin, de geluksvogels! Bij het afscheid, waarbij aan beide kanten wat tranen vloeide, hebben we haar als dank voor de perfecte zorg een exemplaar van het boek ‘Kees de jongen’ van Theo Thijssen cadeau gedaan. Met natuurlijk een opdracht namens ons en onze dochter. Daarna hebben we haar nooit meer gezien.

Ik ben benieuwd hoe het met haar gaat en hoeveel gezinnen ze sinds die week in augustus nog heeft bijgestaan. Is ze, bijna 23 jaar na dato, nog steeds kraamverzorgster? En kijkt ze nog wel eens op die eerste pagina van dat prachtige boek van Theo Thijssen?

Waarschijnlijk zal ik het nooit meer te weten komen…

Categorieën: Overige

Scroll Up