Ik ken het nog wel uit mijn jeugd: op de lagere school je muzikaliteit activeren door middel van blokfluitles. Pfff, wat een ellende! Al die ongeïnteresseerde en ongeïnspireerde kinderen die verschrikkelijk vals door elkaar aan het toeteren waren. Ik geloof dat ik het twee lessen heb volgehouden en toen m’n moeder gelukkig kon overtuigen van de totale onzin hiervan.

Nee, dan de tweede poging: gitaarles. Dat was heel wat meer in m’n straatje. In die tijd, op de middelbare school, was ik al groot fan van bands als Queen en Def Leppard en bij beide speelde de gitaar natuurlijk een belangrijke (Queen, Brian May) of essentiële (Def) rol. En dus was gitaarles een logische stap. Ik ging daarvoor naar muziekschool Otto Wolthuis aan de Hyacinthstraat in Voorschoten.

Uitvoeringen

Leuke tijd gehad daar hoor. Veel geleerd en dat ook verschillende keren aan ouders en andere geïnteresseerden kunnen laten zien tijdens uitvoeringen. In groepjes leerlingen van te voren ingestudeerde gitaarstukken ten gehore brengen in als ik mij goed herinner het Cultureel Centrum in Voorschoten. Zelfs nog een tijdje privé les gekregen van Chris Koerts, de gitarist van Earth & Fire.

Dit alles leidde er uiteindelijk toe dat ik met een paar vrienden op de middelbare school tot het oprichten van een band kwam die, na wat minder geslaagde namen, uiteindelijk StormChild heette. De band bestond uit Gerrit Verrips (gitaar), Koos Siera (bas), Hans de Kruijs (zang), een piepjonge Sytse Verstraten (drums) en ikzelf (gitaar). Onze muziekstijl is het best te omschrijven als hardrock in de traditie van bands als Def Leppard, Rainbow en Deep Purple.

Weer een leuke tijd. Optredens op school (de Vlietschans, Leiden, nu Vlietland College) en op andere scholen in de buurt met veel covers, maar zeker ook eigen nummers waarvan voor mij “Angel From The Sky” en “On My Way” de meeste potentie hadden. Twee keer ook een demo opgenomen waarvan met name de eerste helemaal niet verkeerd was.

Ibanez

Ook na de middelbare school nog een tijd met de jongens blijven spelen. Maar, zoals het gaat, uiteindelijk door verhuizingen en drukke andere activiteiten kwam er eind aan StormChild. Enige jaren later heb ik mijn elektrische gitaar, een fraaie, dieprode Ibanez ‘Les Paul’-model, verkocht.

Nee, ik was zeker geen toptalent. Maar de tijd die ik dankzij mijn gitaarlessen heb kunnen doorbrengen met de jongens van StormChild, had ik voor geen goud willen missen. Veel meegemaakt, veel geleerd en nog altijd contact met Ger, Hans en Koos. Sytse (was dat toen niet gewoon Sietse?) wel een beetje uit het oog verloren. Volgens mij is hij wel de enige die nog echt actief aan muziek doet. Hij was dan ook echt een groot drum-talent.

Een aardig detail: in 1991, zeker een aantal jaar nadat Gerrit met onze bandnaam op de proppen kwam, verscheen van de hand van Bernard Cornwell de novelle ‘StormChild’, een hedendaags verhaal over de gevaren op hoge en verraderlijke zeeën.

Categorieën: Muziek

Scroll Up