‘Als jullie wat over ons moesten vertellen,’ Bart legt een arm om de schouders van Mira, ‘wat zouden jullie dan zeggen?’ Hij pakt de fles wijn en schenkt het glas van Mira nog eens vol. ‘Ik bedoel over ons als ouders. Hoe we het hebben gedaan, de opvoeding en zo.’ Hij kijkt naar zijn kinderen, Harrie en Kristel, aan de andere kant van de tafel en ook naar Sonja die van haar longdrinkglas met water nipt, haar ogen iets gesloten. Harrie worstelt met een zeen in een lendenbiefstukje.

Sonja zet haar glas neer. ‘Oh, ik vind jullie erg aardig, hoor.’
Hij trekt zijn wenkbrauwen op. De schaduw rond haar ogen is geen make-up. Hij kent haar nauwelijks. Is het kind wel gezond? Een magere vogel is het. Een magere, vreemde vogel.
‘Harrie vertelt alleen maar lieve dingen over jullie en dat hij een leuke jeugd heeft gehad.’ Ze steekt een hand uit naar Mira die met een afwezige glimlach naar Harrie zit te kijken. ‘Wil je me de sla even aangeven?’ vraagt ze.
‘Salade,’ zegt Kristel. ‘Het is salade. Geen sla.’
‘Trut,’ zegt Harrie.
Sonja schuift sla op haar bord, prikt een stukje fetakaas aan haar vork en doet dat terug in de slabak. ‘Hij vertelde het gisteren nog aan mijn vader, dat hij thuis bijna nooit problemen heeft.’
‘Let op het woordje bijna,’ zegt Kristel. Ze neemt het laatste reepje kipfilet, doet het in haar gourmetpannetje en strooit er spekjes en kaas overheen. ‘Waarom wil je dat weten?’ vraagt ze. ‘Zoek je naar complimentjes?’
‘Ach, nee,’ zegt Bart, ‘over zoiets wil je wel eens praten met je kinderen.’ Uit de krat naast hem op de grond pakt hij een nieuw flesje bier en zet het lege terug. ‘Jullie zijn zo goed als volwassen,’ hij houdt het flesje omhoog, ‘en dus tot oordelen bevoegd. Proost.’

‘Dit moet ik niet,’ zegt Harrie en gooit het stukje lendenbiefstuk naar de tweezitsbank waar Puk, de dikke poes, een oog open doet en daarna langzaam in beweging komt.
‘Godverdomme,’ zegt Bart en zet het flesje met een klap op tafel. Er golft schuim op het damasten tafelkleed. ‘Je weet dat ik dat niet wil. Beesten eten niet van tafel.’
‘Zo gaat het nou altijd,’ zegt Harrie. ‘Zo is het gezellig en zo wordt er weer geruzied.’ Zijn hand glijdt onder tafel naar Sonja. ‘Maar het geeft niet, hoor, zekerheid geeft rust. Mag ik nog een pilsje?’
‘Je hebt er al drie gehad,’ zegt Bart.
‘Doe niet zo flauw,’ zegt Mira. ‘Hij is achttien. En geef mij nog wat wijn.’
‘Ik geef ‘m wel,’ zegt Kristel en trekt de krat over de plavuizen naar zich toe.

Het gekrijs van de big die hij aan zijn staart over het grintpad sleept. Zijn jeugd, Bart moet er steeds vaker aan denken.

‘Doe eens voorzichtig met mijn vloer,’ zegt Mira en prikt met een vinger in zijn been.
Harrie opent het flesje, houdt het boven zijn mond en giet de inhoud in zijn keel.
Bart kijkt naar de ritmische beweging van de adamsappel. Flarden van een verhaal schieten door zijn hoofd, een partizanenoorlog, kelen die worden doorgesneden.
Harrie onderdrukt een boer en veegt zijn mond af met een papieren servetje. ‘En nu jouw vraag.’ Hij vouwt het servetje op en legt het naast zijn bord. ‘Jullie zijn goede ouders. Jullie doen je best, ik kan niet anders zeggen. Jullie doen het naar je beste vermogens.’ Harrie glimlacht naar Mira die hem aanstaart, haar mond half open. ‘Wispelturig zijn jullie wel,’ zegt Harrie. ‘Onberekenbaar is het goede woord. Jullie zijn onberekenbaar en dat is niet altijd goed.’ Hij pakt het papieren servetje, vouwt het open en scheurt het in tweeën. ‘Maar ja, aan iedereen mankeert wel wat.’
‘Schlemiel,’ zegt Kristel. ‘Je bent weer lekker bezig, schlemiel.’
Sonja kijkt opzij. ‘Megatrut,’ fluistert ze.
Kristel tuit haar lippen, kust in de lucht. ‘Sletje,’ zegt ze. Ze trekt haar schouders naar achteren, haalt het elastiek van haar paardenstaart en schuift het weer terug, strak tegen haar achterhoofd. Ze draagt geen bh. Hij heeft er wel eens wat over gezegd tegen Mira. Emancipatie, jongen, had Mira geantwoord. Wel eens gehoord van emancipatie?
‘Wil iemand koffie met een likeurtje?’ vraagt Mira. ‘Op onze trouwdag doen we altijd een likeurtje. Wil jij dat doen, Bart? Dat doe jij wel, hè Bart?’ ze schenkt de wijnfles leeg in haar glas.

Halverwege een tv-programma over donororganen die het niet doen, gaat Bart naar boven, leest zijn mail en speelt drie spelletjes bridge met zijn vaste partner uit Ecuador tegen een paar uit Servië en IJsland. Daar wordt hij rustig van. Hij verdient zestig dollar en zet zijn pc uit. Uiteindelijk een goeie dag. Het is half twee.
Op de overloop hoort hij gesnurk van Mira en, als het even stil is, gemompel van Harrie. Dan zacht gekerm en een jankerig stemmetje. Verdomme, Harrie met die vogel. Waarom weet hij dat niet? Wat gebeurt er in zijn huis, buiten hem om? Weet Mira dit? Natuurlijk weet Mira dit. Hij moet nadenken. Rustig worden en nadenken. Hij haalt diep adem. Drie keer. Morgen wil hij duidelijkheid, eerst van Mira. Hij zucht. Beneden brandt licht. Voorzichtig loopt hij de trap af. Het huis stinkt.
In de tweezitter hangt Kristel. Haar voeten bungelen over de leuning. Op de tafel staan een paar waxinelichtjes, de tv staat op MTV, zonder geluid. Ze smst, met Puk op schoot.
‘Welterusten,’ zegt hij. ‘Ik ga slapen.’
Ze steekt haar hand naar hem uit. ‘Welterusten, pap.’
Hij pakt haar hand en geeft een kus op haar voorhoofd.
‘Die Sonja,’ zegt ze, ‘weet je wel hoe oud dat kind is?’
Puk springt van haar schoot en loopt langzaam de kamer uit.
Hij neemt de trappen met twee treden tegelijk.